Leczenie żywieniowe

Rodzaje dostępów dojelitowych

Żywienie enteralne na pewno nie zastąpi nam normalnego jedzenia jak kanapka czy kotlet. Nagrodą jest za to odzyskanie zdrowia, dobrego samopoczucia, poprawa jakości życia. Będąc na takim żywieniu otrzymujemy wszystkie niezbędne składniki odżywcze bezpośrednio do żołądka lub jelita.

Żywienie dojelitowe lub pozajelitowe jest sposobem podtrzymania życia, kiedy nie możemy 
przyjmować posiłków doustnie, lub gdy wchłanianie składników odżywczych jest niewystarczające
z powodu choroby. Ratuje nas przed śmiercią głodową. 
 
Technologia cały czas się zmienia, prowadzi do ulepszenia wszystkich aspektów leczenia żywieniowego. Cały czas pojawiają się coraz cieńsze zgłębniki, mniejsze pompy, plecaczki do noszenia całego sprzętu.
 
Żywienie enteralne na pewno nie zastąpi nam normalnego jedzenia jak kanapka czy kotlet. Nagrodą  jest za to odzyskanie zdrowia, dobrego samopoczucia, poprawa jakości życia. Będąc na takim żywieniu otrzymujemy wszystkie niezbędne składniki odżywcze bezpośrednio do żołądka lub jelita.
 
Jedną z metod takiego leczenia jest założenie zgłębnika nosowo-żołądkowego, nosowo-jelitowego, przez który, przy pomocy specjalnej pompy, lub przez strzykawkę (w tzw. Bolusie) jest podawany pokarm. 
 
Sondy – zgłębniki stosuje się, kiedy:
- pacjent przede wszystkim ma drożny układ pokarmowy, 
- przewidywany jest krótki termin takiego żywienia (żywienie trwa 4-6 tygodni, jednak, gdy zostaje przedłużone należy wymienić zgłębnik na nowy lub rozważyć założenie PEG)
 
Sondę zakłada się najczęściej przez nos, chociaż można także przez usta, na przykład ze wskazań laryngologicznych, lecz jest to dużo bardziej niewygodne dla pacjenta i powoduje częste odruchy wymiotne. Lekarz wprowadza cieniutką rurkę przez jamę nosową, następnie gardło, przełyk aż do żołądka, dwunastnicy lub jeszcze dalej do jelita cienkiego. Po włożeniu odpowiedniej długości sondy usuwa prowadnicę – cieniutki drucik, który ułatwia jej zakładanie.
 
Gdy sonda zostanie już założona, lekarz sprawdza jej ułożenie. Można zrobić to za pomocą:
 
- zdjęcia RTG (zgłębnik kontrastuje w promieniach RTG), 
- wstrzyknięcia przez zgłębnik około 20 ml powietrza, osłuchując w tym czasie nadbrzusze (odgłos bulgotania świadczy o prawidłowym ułożeniu)
- aspiracji treści żołądkowej i sprawdzenie pH
 
Ze względu na możliwość przemieszczenia się zgłębnika, należy systematycznie sprawdzać jego położenie. Wykonuje się to poprzez aspirację niewielkiej ilości treści żołądkowej przez strzykawkę, a następnie umieszczenie jej na papierku wskaźnikowym i sprawdzenie pH.
 
pH<5.5 – Sonda znajduje się w żołądku
pH 6-8 – sonda znajduje się w jelicie cienkim
 
Przy zakładaniu zgłębnika lekarz lub pielęgniarka powinni zaznaczyć wodoodpornym pisakiem miejsce, w którym zgłębnik dotyka dziurki nosowej, by potem było wiadomo, czy sonda się nie wysuwa.
 
Preparat żywieniowy może być podawany w różny sposób. Lekarz musi dopasować go do stanu pacjenta.
 
Podawanie diet może odbywać się za pomocą:
 
- podaniu większej ilości diety, przez strzykawkę bezpośrednio do zgłębnika lub stomii
- zestawów. Opakowanie diety podłącza się do zgłębnika lub stomii za pomocą zestawów (przyrządów do podaży). Zestaw można umieścić w pompie, która odmierza ilość mililitrów, która ma być podana w określonym czasie. Są także dostępne zestawy grawitacyjne, do których nie trzeba używać pompy. 
 
Prędkość podawania reguluje się wtedy zaciskiem rolkowym.
 
Ilość godzin na dobę, w których pacjent wymaga leczenia dojelitowego określa lekarz na podstawie jego stanu. Można być żywionym ciągle, przez 24 godziny jak też tylko w nocy lub przez wyznaczony czas, na przykład tylko przez parę godzin w ciągu dnia, lub też za pomocą bolusu.
 
Podawanie diety w tak zwanym bolusie jest wygodniejsze dla pacjenta, ponieważ zajmuje niewiele czasu, jednak może powodować dyskomfort, biegunkę i wzdęcia. Dzieje się tak, ponieważ dostarczamy organizmowi w krótkim czasie dużą ilość składników odżywczych.
 
Należy zwrócić uwagę, że żołądek działa jak zbiornik, czyli jest w stanie utrzymać pewną ilość pożywienia przez jakiś czas bez powikłań. Jelito cienkie niestety nie posiada takiej funkcji, dlatego przepływ diety podawanej do jelita powinien być mniejszy. Jelito nie jest wtedy przeciążone i nie występuje tzw. ,,dumping syndrome’’ – zespół poposiłkowy.
 
Żywienie dojelitowe może odbywać się także za pomocą PEG – (przezskórna endoskopowa przetoka). 
Polega na założeniu cewnika przez ścianę jamy brzusznej do żołądka przy pomocy gastroskopu. Zabieg przeprowadza się w warunkach sali operacyjnej, często w znieczuleniu ogólnym. Warunkiem jest całkowita drożność przełyku. Po założeniu przetoka potrzebuje około 14 dni na zagojenie. Ważna jest pielęgnacja skóry wokół gastrostomii, należy uważać na wszystkie zakażenia i infekcje oraz podrażnienia.
 
Pacjent może mieć także wyłonioną jejunostomię – PEG-J. Jest to przez skórna przetoka do światła jelita czczego. 
 
Nie zależnie od tego jaką metodą leczenie enteralnego jesteśmy leczeni musimy dbać o nasze ,,niezwykłe rurki’’. Pamiętajmy o codziennej pielęgnacji, która przedłuży ich żywotność. Nie dopuszczajmy do zakażeń, infekcji, podrażnień.

MAPA UŻYTKOWNIKÓW

Szukaj według

KALENDARIUM WYDARZEŃ

Więcej

północ-południe na żywieniu w sieci

Realizatorzy projektu

Apetyt Na Życie żyć z POMPĄ

Partner projektu

Dzieci Żywione Inaczej

Projekt współfinansowany ze środków

Pożytek